عفونت گوش میانی، که یکی از شایع ترین علت های مراجعه به پزشکان اطفال و متخصصان گوش، حلق و بینی شناخته می شود. این بیماری که اغلب بسیار دردناک و ناراحت کننده است، می تواند افراد در تمام سنین را درگیر کند، اما کودکان و نوزادان به دلیل ساختار آناتومیک خاص گوش خود، بسیار مستعدتر از بزرگسالان هستند. شناخت دقیق این بیماری، علائم آن، راه های درمان و عوارض عفونت گوش میانی، می تواند تا حد زیادی از تشدید و حاد شدن این بیماری پیشگیری کند. در این مقاله به بررسی تمام ابعاد این بیماری از جمله عمل ترمیم گوش میانی پرداخته تا به طور کامل از عفونت گوش میانی را بررسی نماییم.
عفونت گوش میانی چگونه است؟
برای درک درست عفونت گوش میانی، باید به طور خلاصه با ساختار گوش آشنا شویم ؛ گوش انسان به سه بخش اصلی گوش خارجی که شامل پرده گوش و لاله گوش است، گوش میانی و گوش داخلی می باشد. گوش میانی یک فضای پر از هوا است که پشت پرده گوش قرار دارد و حاوی سه استخوانچه ریز چکش، سندان و رکاب است که وظیفه انتقال صداها به گوش داخلی را بر عهده دارند.
فضای گوش میانی از طریق لوله ای باریک به نام لوله شنوایی به پشت حلق و بینی متصل می شود. وظیفه این لوله، تهویه گوش میانی و تخلیه ترشحات آن است. عفونت گوش میانی معمولاً زمانی رخ می دهد که این لوله به دلیل عفونت های دستگاه تنفسی فوقانی (مانند سرماخوردگی، آنفولانزا یا آلرژی) مسدود یا متورم شود. انسداد لوله استاشیو باعث می شود مایعات در گوش میانی حبس شوند. این محیط مرطوب ، بستر مناسبی برای رشد باکتری یا ویروس ها را فراهم کرده که منجر به عفونت و التهاب می گردد.
انواع عفونت گوش میانی
عفونت گوش یک بیماری یکسان نیست و می تواند اشکال مختلفی داشته باشد. اوتیت مدیا حاد ، اوتیت مدیا با افیوژن ، اوتیت مدیا مزمن از انواع آن هستند. اوتیت مدیا حاد شایع ترین نوع عفونت است که معمولاً به صورت ناگهانی رخ داده و با التهاب و عفونت در گوش میانی همراه است. در این حالت، مایعات عفونی در پشت پرده گوش جمع می شود و باعث درد و تب می شود.
علائم عفونت گوش میانی
علائم عفونت گوش میانی به طور کلی بسته به سن فرد و شدت عفونت متفاوت باشد ، اما عمدتا تشخیص علائم این بیماری در کودکان که قادر به بیان درد خود نیستند، دشوارتر است.
علائم در عفونت گوش میانی کودکان:
کودکان اغلب با گریه های ناگهانی و بی دلیل، مخصوصاً در هنگام خوابیدن، درد گوش را نشان می دهند. آنها ممکن است گوش خود را بکشند، خراش دهند یا مدام با دست به آن اشاره کنند. علاوه بر آن تب بالا اغلب بالای ۳۸ درجه از علائم شایع عفونت باکتریایی است. همچنین کودک مبتلا به عفونت گوش میانی معمولاً زودرنج، بی قرار و دچار اختلال خواب است. در نهایت کودک ممکن است به صداهای محیط پاسخ ندهد یا تلویزیون را با صدای بلند تماشا کند و در صورت پارگی پرده گوش، مایع زرد، سفید یا خونی چرکی ممکن است از گوش خارج شود. این امر معمولاً باعث کاهش درد می شود اما نیازمند مراقبت پزشکی است.
علائم در بزرگسالان:
اما علائم عفونت گوش میانی در بزرگسالان همراه با احساس درد مبهم یا شدید در داخل گوش ، حس فشار یا انسداد در گوش، مشابه آنچه در هواپیما یا آسانسور احساس می شود ، کاهش شنوایی شنیدن صداهای خفه یا مبهم ، وزوز گوش صدای زنگ یا تق در گوش سرگیجه تهوع و استفراغ همراه است.
علت و عوامل خطر عفونت گوش میانی
عفونت گوش میانی معمولاً ناشی از عفونت های ویروسی یا باکتریایی است که از دستگاه تنفسی گلو و بینی به گوش میانی سرایت می کنند. بنابراین عوامل متعددی وجود دارد که خطر ابتلا به عفونت گوش میانی را افزایش می دهند که عبارت اند از:
- سن: معمولا کودکان بین ۶ ماه تا ۲ سال بیشتر در معرض خطر هستند، زیرا لوله استاشیو آنها کوتاه تر و افقی تر بوده و تخلیه مایعات را به سختی انجام می دهد علاوه بر آن سیستم ایمنی کودکان هنوز در حال رشد است و بنابراین احتمال خطر ابتلا به عفونت گوش میانی تشدید می شود.
- محیط : کودکانی که مهد کودک می روند بیشتر در معرض سرماخوردگی و عفونت های تنفسی قرار دارند که منجر به عفونت گوش می شود.
شیردهی در حالت خوابیده: نوزادانی که در حالت دراز کشیده شیر می خورند، بیشتر مستعد ابتلا هستند زیرا شیر می تواند وارد لوله استاشیو شود. - فصل: عفونت های گوش در پاییز و زمستان و اوایل بهار که سرماخوردگی و آلرژی شایع تر است، بیشتر دیده می شود.
- آلوده بودن به هوا: قرار گرفتن در معرض دود تنباکو یا آلودگی هوا می تواند التهاب لوله استاشیو را تشدید کند.
- آلرژی: آلرژی های فصلی یا غذایی می تواند باعث تورم و انسداد لوله استاشیو شود.
